पुणे: पश्चिम घाटातील खडकाळ पठार आणि डोंगराळ प्रदेश, जे वर्षभर नापीक दिसतात परंतु दुर्मिळ वनस्पती, कीटक आणि उभयचरांना आधार देतात, खाणकाम, उत्खनन आणि हवामान बदलामुळे वाढत्या विनाशाचा सामना करत आहेत, असे पुणेस्थित शास्त्रज्ञांचा समावेश असलेल्या एका नवीन आंतरराष्ट्रीय अभ्यासात म्हटले आहे.सोसायटी फॉर कॉन्झर्व्हेशन बायोलॉजीच्या कॉन्झर्व्हेशन बायोलॉजीमध्ये प्रकाशित, अभ्यासाने चेतावणी दिली आहे की इलेक्ट्रिक वाहने, बॅटरी आणि नूतनीकरणक्षम ऊर्जा पायाभूत सुविधांसाठी आवश्यक असलेल्या खनिजांच्या जागतिक मागणीमुळे भारत, ब्राझील, आफ्रिका आणि ऑस्ट्रेलियामधील अशा नाजूक परिसंस्थांवर दबाव वाढू शकतो.आघारकर संशोधन संस्था, द ग्रीन कॉन्सेप्ट आणि IUCN SSC वेस्टर्न घाट प्लांट स्पेशलिस्ट ग्रुप सारख्या भारतीय योगदानकर्त्यांचा अभ्यास ब्राझील, ऑस्ट्रेलिया, जर्मनी, फ्रान्स, बेल्जियम, इटली, दक्षिण आफ्रिका आणि बुर्किना फासो येथील संशोधकांच्या सहकार्याने करण्यात आला.रॉक आउटक्रॉप्स नैसर्गिकरित्या उघडकीस आलेले खडकाळ लँडस्केप आहेत जसे की लॅटरिटिक पठार, बेसाल्ट क्लिफ, ग्रॅनाइट टेकड्या आणि वेगळ्या खडकाळ पर्वत. शास्त्रज्ञ त्यांचे वर्णन अधिवास बेट म्हणून करतात कारण ते अत्यंत विशिष्ट प्रजातींना समर्थन देतात जे कमी माती आणि पाण्यासह कठोर परिस्थितीत टिकतात.अभ्यासात असे म्हटले आहे की या परिसंस्थांकडे संवर्धनाच्या नियोजनात अनेकदा दुर्लक्ष केले जाते कारण त्यांना रिकामी किंवा निकृष्ट जमीन म्हणून पाहिले जाते. तथापि, संशोधकांना असे आढळून आले की अनेक खडकाळ निवासस्थानांमध्ये प्राचीन आणि अत्यंत अनोखी जैवविविधता आहे जी एकदा नष्ट झाल्यानंतर कधीही परत येऊ शकत नाही.लिथियम, कोबाल्ट, निकेल आणि तांबे यांसारख्या ऊर्जा-संक्रमण धातूंशी निगडीत खाणकाम 2050 पर्यंत जागतिक स्तरावर जवळपास पाच पटीने वाढण्याची अपेक्षा आहे. पश्चिम घाटासह पर्यावरणीयदृष्ट्या संवेदनशील खडकाळ प्रदेशांमध्ये दगड आणि बांधकाम साहित्यासाठी उत्खननही वेगाने विस्तारत आहे.“पारिस्थितिक महत्त्व असूनही जागतिक स्तरावर रॉक आउटक्रॉप्स सर्वात दुर्लक्षित पारिस्थितिक तंत्रांपैकी आहेत,” युनिव्हर्सिडेड फेडरल डी मिनास गेराइसचे संबंधित लेखक फर्नांडो एओ सिल्वेरा यांनी अभ्यासात म्हटले आहे. संशोधकांनी चेतावणी दिली की या अधिवासांचा नाश केल्याने प्रजाती आणि उत्क्रांती विविधता यांचे अपरिवर्तनीय नुकसान होते.या अभ्यासात भारताच्या पश्चिम घाटातील लॅटरिटिक पठार आणि बेसाल्ट खडक प्रणाली जागतिक स्तरावर महत्त्वाची खडकाळ परिसंस्था म्हणून ओळखली जातात. हे लँडस्केप मोसमी रानफुले, सरपटणारे प्राणी, बेडूक आणि अति उष्णता, पाण्याची कमतरता आणि उथळ मातीशी जुळवून घेतलेल्या कीटकांना आधार देतात.आघारकर संशोधन संस्थेतील मंदार दातार, लेखकांपैकी एक, म्हणाले की या पठारांचे पर्यावरणीय मूल्य अद्याप वैज्ञानिक वर्तुळाबाहेर फारसे समजलेले नाही. “लोक अनेकदा खडकाळ पठारांना पडीक जमीन म्हणून पाहतात कारण ते वर्षभर कोरडे राहतात. परंतु पावसाळ्यात ते जैवविविधतेचे आकर्षण केंद्र बनतात आणि अनेक स्थानिक प्रजाती केवळ विशिष्ट पिकांवर आढळतात,” तो म्हणाला.उत्खननामुळे मूळ खडक पृष्ठभाग कायमस्वरूपी बदलतो, ज्यामुळे नैसर्गिक पुनर्प्राप्ती अत्यंत कठीण होते. “एकदा भूगर्भशास्त्रीय पायाच काढून टाकला की, इकोसिस्टम त्याच प्रकारे पुन्हा निर्माण करता येणार नाही,” दातार म्हणाले.संशोधकांनी असा इशाराही दिला आहे की, हवामानातील बदलामुळे हा धोका अधिकच वाढत आहे. पत्रकानुसार, खडकाच्या बाहेर राहणाऱ्या अनेक प्रजातींना पर्यावरणीय गरजा खूपच कमी आहेत आणि नवीन अधिवासात जाण्याची क्षमता मर्यादित आहे. त्यामुळे वाढते तापमान, दुष्काळ आणि पावसाचे बदलते नमुने यामुळे अनेक प्रजाती नामशेष होण्याच्या मार्गावर आहेत.
✍🏻मुख्य संपादक – अशोक अंभोरे
